Special : GD x Teuk : Halloween Day [Epilogue]
Title: .::. Halloween Day.::.
Pairing: G-Dragon & LeeTeuk
Author: Light_Akira
Rating: SM (Entertainment 55+ ไม่ใช่หล่ะ)
Author note : เลือดสาด หยดติ๋งๆ
สายลมเย็นพัดเอื่อยเฉื่อยผ่านทิวแถวแพรกหญ้าให้โบกปลิวสะบัดเอื่อยๆ กลีบขาวปุยนุ่นลอยลิ่วมาตามสายลม เบื้องหน้าคือสายธารน้ำใสที่ส่องแสงระยิบดั่งดวงดารา หมู่มวลปลาตัวน้อยใหญ่แหวกว่ายกันอย่างมีความสุขในสารธารน้ำเย็นนั่น ท้องฟ้าสีครามสวยสดใสมีหมู่มวลนกน้อยโผผินอยู่กลางนภา ความสุขที่ไม่เคยได้รับกำลังหลั่งใหลเข้ามา
ร่างสองร่างในชุดขาวสะอาดนั่งเคียงข้างกัน ร่างบางใบหน้าสะสวยนั่งชันเข่าขึ้นแล้วชี้ให้คนข้างๆกันดูปลาน้อยใหญ่ที่แข่งกันดีดตัวลอยบนอากาศแล้วตกลงในน้ำ ร่างสูงข้างกายที่ยันกายกับพื้นหญ้าค่อยๆลุกขึ้นนั่งมองสิ่งที่ร่างบางข้างกายชี้ให้ดู อ้อมแขนอุ่มโอบเอวเล็กไว้ในมือแล้วเกยคางไว้กับไหล่มน กลิ่มหอมกำจายของดอกไม้ที่ลอยติวผิวกายนิ่มนี้ยิ่งสูดดมก็ยิ่งหอม
ร่างบางหัวเราะคิกคักด้วยจั๊กกะจี้ที่ปลายจมูกรั้นสูดไล้ดมแถวๆซอกคอ มือเล็กยันแผ่นอกอุ่นไว้แล้วชี้ให้ดูเหล่าปลาที่พากันแข่งดีดตัวลอยกลางอากาศด้วยแววตาที่เป็นสุข ดวงตาเรียวมองคนข้างกายแล้วก็แย้มยิ้มออกมาที่ร่างข้างกายนี้ได้ยิ้ม ได้หัวเราะเต็มๆเสียที ใบหน้าสวยขาวผ่องล่อใจของชายหนุ่มนึกหมั่นเขี้ยวอยากจะกอดรัดแล้วหอมสักฟอดแรงๆ
ตอนนี้จียงมองแต่จองซูคนเดียว ตอนนี้ทั้งหัวใจจียงก็มีแต่จองซูคนเดียว ความรักที่ไม่เคยมีให้บัดนี้มันกลับยิ่งพอกพูนเพิ่มมากขึ้น ไออุ่นและแววตาตอนนี้เงาที่สะท้อนกลับมามีแต่คนสวยข้างกายที่หัวเราะคิกคักกับกระต่ายสีขาวขนปุยตัวน้อยที่เข้ามาคลอเคลีย เสียงหัวใจเต้น ณเวลานี้ก็มีแต่เพียงปาร์จองซู คนเดียวเท่านั้นที่ครอบครองความรักนี้ไว้
...เพราะสถานที่แห่งนี้มีแต่เราสองคน...
...++...+.+.+.++...++... ...++...+.+.+.++...++...
สุสานอันเงียบสงบที่เป็นที่ฝังร่างไร้วิญญาณของจียงและจองซูยังมีผู้ชายสองคนยืนก้มหน้ากลั้นน้ำตาเอาไว้ ถ้าเพียงแต่รั้งเอาไว้สักนิด ถ้าเพียงแต่คุยกันให้รู้เรื่องอีกสักหน่อย ถ้าเพียงแต่จะคิดถึงความรักของทั้งคู่ให้มากกว่านี้ แม้จะเย็นชาใส่สักแค่ไหนแต่ในใจของจียงก็มีแต่จองซูคนเดียวเสมอมา แม้ว่าจะอ่อนแอบอบบางแค่ไหนแต่คนๆเดียวที่อยากจะให้ปกป้องคนนั้นก็คือควอนจียงคนเดียวเท่านั้นที่หัวใจยอม
“ฉันขอโทษนะจียง ขอโทษที่ทำให้เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้”
“ผมขอโทษนะครับพี่จองซู ถ้าผมคิดถึงจิตใจพี่ให้มากกว่านี้ผมคงไม่ดึงดัน”
...ขอโทษ...
.......................................
“นะจียง ออกมาอยู่กับฉันเถอะในเมื่อเธอก็ไม่ได้รักจองซูไม่ใช่เหรอไง”
“แต่ฉันก็ไม่อยากที่จะทิ้งเค้านิ ให้เวลาฉันหน่อยได้ไหมท็อป”
“แล้วแต่คุณแล้วกัน แต่อีกไม่นานผมจะไปอยู่อเมริกาแล้วนะถ้าคุณไม่ไปกับผมเราก็จบกัน”
“ท็อปเดี๋ยวซิ อย่าเพิ่งไปเฮ้ย!!”
+++++++++++++++++++
“555 ขนาดนั้นเลยเหรอยองอุน? 555 ตลกจัง”
“พี่จองซูครับ ผม...รอคำตอบอยู่นะครับพี่”
“ก็พี่บอกแล้วไงว่าพี่รักเราไม่ได้ พี่รักจียงคนเดียวและจะรักตลอดไป ยองอุนก็เหมือนน้องชายของพี่นะ พี่คงรักเรามากไปกว่านี้ไม่ได้แล้วหล่ะขอโทษนะ”
“อื้อ...ยองอุนทำอะไรหน่ะ! เพี๊ยะ!!~”
“ผมขอโทษครับพี่”
.
.
“ขอโทษจริงๆ” ไม่รู้ว่าคำๆนี้จะส่งถึงคนทั้งคู่ที่อยู่อีกโลกหรือไม่แต่เรารับรู้ก็พอว่ายามใดที่ทั้งสองคนนี้มาเยี่ยมที่หลุมศพ ทั้งจองซูและจียงก็ส่งมองรอยยิ้มและความอบอุ่นให้พวกนั้นเสมอ
ความรักที่มากเกินไป ความรักที่น้อยเกินไป การบีบบังคับให้ทำอย่างโน้น การบีบบังคับให้ทำแบบนี้ แม้ว่ามันจะดูไม่เป้นผลต่อเราแต่มันกลับส่งผลร้ายแรงต่อคนรอบข้าง ความรักนั้นแสนเปราะบางดูแลความรักของคุณให้ดีก่อนที่จะสายเกินไป
...
..
.
.
..
...
“แล้วตกลงใครเป็นคนฆ่า?”
..EnD Never Start..
