Special : GD x Teuk : Halloween Day
Title: .::. Halloween Day.::.
Pairing: G-Dragon & LeeTeuk
Author: Light_Akira
Rating: SM (Entertainment 55+ ไม่ใช่หล่ะ)
Author note : เลือดสาด หยดติ๋งๆ

เพล้ง!! โครม!!... เสียงของแก้วตกกระทบพื้นแตกกระจายและตามมาด้วยเสียงของจองซูที่โดนผลักล้มลงกับพื้น เนื้อแก้วคมที่แตกละเอียดบาดเข้าผิวเนื้ออ่อนช่วงแขน หยาดเลือดรินออกจากปากแผลเหวอะที่โดนเศษแก้วฝังใน ใบหน้าสวยเบ้อย่างเจ็บปวด หยาดน้ำคลอเต็มสองหน่วยตาสวยยิ่งขับให้ดวงตาฉ่ำน้ำนั้นยิ่งมีมนต์สะกดและยิ่งดึงดูดจียงมากยิ่งขึ้นไปอีกแต่ความโกรธมันมีมากกว่าความลุ่มหลงมากนักแม้แต่หยาดน้ำตาใสที่ตัวเองเฝ้าสาบานว่าจะไม่ให้ไหลเพื่อตัวเองอีกร่างที่สูงค้ำเหนือหัวยังมองไม่เห็น

“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าไปยุ่งกับมันอีก!!” เสียงแข็งตวาดกร้าวทำเอาร่างบางที่สะอื้นไห้สะดุ้งโหยง ไหล่บางสะท้านไหวบวกกับเสียงสะอื้นฮักๆยิ่งมองก็ยิ่งสงสารร่างนี้จับใจแต่คนใจร้ายก็ยังคงมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากความโกรธที่มันบดบังทุกสิ่งทุกอย่างไว้

“ฉัน..เปล่.านะ...ก็ยอ.งอุนเค้า...” เสียงหวานขาดห้วงด้วยเพราะสะอื้นไห้ ยังไม่ทันจะได้จบประโยคเลยสองมือขาวก็กระชากร่างบอบบางที่สะท้านไหวขึ้นจากพื้นอย่างรุนแรงจนจองซูหลุดครางด้วยความเจ็บ เจ็บทั้งแขนที่โดนบีบและเนื้อแผลเปิดที่ยังมีเศษแก้วฝังใน

“ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าไปยุ่งกับเค้าทำไมต้องไปยุ่งกับมันด้วยก็รู้ว่าฉันไม่ชอบ!!!” จียงลากจองซูเข้าห้องนอนไปแล้วจับเหวี่ยงร่างนุ่มนิ่มลงกับเตียงอย่างแรงจนร่างบางจุกที่ช่วงท้องน้อย เรียวปากบางอ้าออกดั่งจะขอความเห็นใจแต่ทว่ากลับจุกเกินกวาที่จะเอื้อนเอ่ยคำใดๆ

“นิสัยร่านๆนี่คงแก้ไม่หายซินะ ถ้าอยากมากนักจะไปหามันก็เชิญ!!!” จียงจับร่างที่นอนหมดแรงจับเหวี่ยงไปที่ประตูอีกครั้งคราวนี้จองซูที่โดนเหวี่ยงชนเข้าประตูเต็มๆทั้งใบหน้า แผ่นอกหรือแม้แต่แขนและขา ร่างบางไหลทรุกกับพื้นห้องอย่างหมดแรงแล้วหลังจากนั้นสติก็ค่อยๆดับวูบไป ส่วนอีกคนที่เป็นคนกระทำมองด้วยตาเฉยชาก่อนจะเดินเลยผ่านไป

ความรักต้องใช้ความรักและความเข้าใจ คนรักต้องการความรักและการดูแลเหมือนกัน แม้ว่าจะทำให้เจ็บช้ำน้ำใจถึงเพียงใดแต่แค่เพียงหัวใจเรายังเรียกชื่อเค้า หัวใจของเราก็ยังคงมั่นในรักที่มีต่อเค้า แม้ลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะมาถึงแต่ในเมื่อเรามีเรา อ้อมแขนที่มีโอบกอดกันและกันไว้ เสียงกระซิบแผ่วเบายังคงเรียกชื่อกันและกันมิรู้คลายเพียงแค่นี้รักเราคงยืนยาวตราบนานเท่านาน

เปลือกตาบางค่อยๆลืมตื่นขึ้นอย่างยากลำบาก ปวดเจ็บไปทั่วทั้งตัว กลิ่นคาวเลือดยังคงติดปลายจมูก คราบหยาดน้ำตายังคงเกาะพราวที่ข้างแก้มใสซีด กลีบปากบางซีดช้ำจนน่ากลัว คราบเลือดตรงมุมปากและข้างขมับทำให้เจ๊บจี๊ด ดวงตาสวยถึงแม้จะบอบช้ำแค่ไหนก็ยังคงสวยวาวมองกวาดไปรอบๆห้องนอนก็ใจหายเมื่อเห็นประตูตู้เสื้อผ้าเปิดค้างและเสื้อผ้าส่วนของจียงหายไปหมด

เพียงแค่นั้นสองขาที่ไร้เรี่ยวแรงก็ค่อยๆพยุงร่างของตัวเองขึ้นจากพื้นแล้วเดินกะเพลกออกจากห้องนอนเพื่อไปหาอีกคนที่ถวิลหาอยู่ทุกลมหายใจ เมื่อออกมาจากห้องก็เห็นจียงกำลังขนของออกจากห้องพอดี จองซูปราดเข้าไปหาทันทีโดยไม่รั้งรอหรือกลัวว่าคนอารมณ์แปรปรวนนั้นจะทำร้ายตัวเองอีก

“จียงจะไปไหน!” จองซูเกาะแขนของอีกฝ่ายแน่นไม่ยอมให้ไปไหน ใบหน้าเฉยชาหันมามองด้วยสายตาว่างเปล่าทำเอาร่างบางข้างกายใจหายวาบ หยาดน้ำที่คลอหน่วยตาเริ่มไหลรินอีกครั้ง ใบหน้าสวยสดที่มีรอยช้ำและคราบเลือดไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มเห็นใจได้เลยแม้แต่น้อย ในเมื่อสิ่งที่วันนี้มันช่างทำร้ายจิตใจกันเกินทน ภาพที่คนรักกำลังกอดจูบลูบคลำกับชายอื่นเป็นใครใครจะทนไหว หรือพวกคุณจะทน?

“ปล่อย” น้ำเสียงเย็นเหยียบไม่ได้ทำให้ใจที่สั่นไหวกลัวได้แม้แต่น้อย ใบหน้าสวยส่ายไปมาดั่งจะบอกปฏิเสธว่าจะไม่ปล่อยแขนอุ่นนี้ไป จียงมองมาด้วยสีหน้าและสายตาว่างเปล่า ครั้งไหนๆคงยอมอภัยแต่ครั้งนี้รับไม่ได้จริงๆ

“บอกให้ปล่อยไงวะฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องไง!!” สะบัดแขนหนีอย่างแรงทำเอาร่างบอบบางล้มลงกับพื้นอีกครั้ง อ้อมแขนขาวไร้แรงเอื้อมกอดขายาวของอีกฝ่ายไว้แล้วแนบหน้าที่เปื้อนน้ำตาและคราบเลือดอย่างอ้อนวอน

“อย่าไปจากฉันเลยนะ ฉันรักจียงนะได้โปรดอย่าทิ้งฉันไปเลย ได้โปรด...” จองซูปล่อยโฮเต็มสะอื้นไม่หวั่นกลัวสิ่งใดแล้ว ตอนนี้กลัวแต่เพียงว่าคนที่ตัวเองกอดอยู่นี้จะหายไปจากชีวิตตลอดกาล จียงก้มลงมองร่างที่น่าสงสารนี้แต่ทว่าความโกรธมันมากมายซะเหลือเกิน

“บอกให้ปล่อยไงวะ!!” สะบัดขาทิ้งพาลให้เท้าเตะเข้าที่ท้องน้อยของร่างที่ขุดคู้นี่อีกครั้ง ซ้ำทับความเจ็บคราแรกเข้าไปเต็มแรง ใบหน้าสวยเหยเกแต่ก็ไม่ได้ทำให้จองซูล้มเลิกความตั้งใจที่เหนี่ยวรั้งคนๆนี้ไว้เลย

“จียงฟังฉันหน่อยได้ไหม เชื่อใจฉันได้ไหม” เสียงหวานเอ่ยเสียงเบาแทบจะหมดลม ก้อนจุกขึ้นสูงสุดคอแทบจะอยากอาเจียนเอามันออกมา

“ได้โปรดถ้าจะทิ้งฉัน อยู่ฉลองฮาโลวีนกับฉันก่อนได้ไหม จนถึงวันนั้น..” แล้วร่างบางก็หมดสติไป ทุกอย่างดับมือเหมือนใจของใครอีกคนที่ตกใจไม่แพ้กัน จียงรีบประคองร่างแสนบอบบางที่นอนกองแทบเท้าตัวเองแล้วพาเข้าไปในห้องนอนเพื่อปฐมพยาบาล ใครอีกคนที่ยืนรออยู่หน้าประตูเดินออกไปจากไปเงียบๆ  ทิ้งเวลาให้อีกหน่อยต่อยืดอายุความรักให้อีกเพียงนิด

หลังจากนั้นจองซูก็หลับยาวไปหนึ่งอาทิตย์เต็มและข้างกายก็จะมีคนรักที่มาคอยดูแลให้ตลอดเวลาไม่ห่างกายไปไหนแม้แต่น้อย เปลือกตาบางค่อยๆลืมเปิดขึ้นก็พบกับใบหน้ารั้นที่ยิ้มให้น้อยๆอยู่ในหน่วยตา กลีบปากสีสดที่แห้งผากค่อยๆแย้มยิ้มให้อีกคน ม่านน้ำค่อยๆก่อตัวขึ้นคลอที่หน่วยตา นิ้วเรียวเย็นของอีกฝ่ายไล้ซับหยาดน้ำให้พร้อมกับวางผ้าชุบน้ำเปลี่ยนให้ เปลือกตาสวยปิดลงบดบังนัยน์สวยซึมซับไออุ่นของอกคนให้มากที่สุดเท่าที่จะเก็บเกี่ยวได้ก่อนที่จะลาจากกันไกล

ไม่ใช่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีความสัมพันธ์กับใครอื่นด้วย ไม่ใช่ไม่รู้ว่าในหัวใจนั้นไม่เคยมีตนมาตั้งแต่ต้น ไม่รู้ไม่รู้ว่าที่อยุ๋ด้วยกันนี้คือความฝืนใจ ไม่ใช่ไม่รู้ว่าแม้แต่ตอนนี้ที่อยู่ด้วยกันในแววตาเย็นชานั้นมีแต่คนอื่นที่ไม่ใช่ตน ไม่ใช่ไม่รู้ว่าในหัวใจของ ควอนจียง ไม่เคยมี ปาร์คจองซูอยู่เลย แต่ขอแค่เราได้อยู่ด้วยกันตลอดไปได้ไหม อยู่ด้วยกันไม่แยกจาก ไม่รักก็ไม่เป็นไรแต่อยู่ด้วยกัน จับมือกันไปตลอดเส้นทางได้ไหม...

“วันนี้วันฮาโลวีนแล้วนะ” เสียงของจียงเอ่ยขึ้นเบาๆ จองซูมองตามจียงที่หันมองปฏิทินที่ตั้งไว้บนโต๊ะหัวเตียง ดวงตาสวยคลอน้ำไหวระริกไม่อยากให้คืนนี้จบลงเลยกลัวว่าคนๆนี้จะไกลห่างจะมีทางไหนบ้างไหมนะที่จะทำให้เราไม่ต้องจากกันตลอดไป ไม่ว่าทางไหนฉันจะทำแต่มันจะมีหรือ

เวลามืดค่ำเวียนบรรจบมาอีกครั้งเป็นการเริ่มฉลองเทศกาลวันฮาโลวีนอย่างเต็มรูปแบบ เสียงเพลงและเสียงหัวเราะจากด้านนอกเล็ดลอเข้ามาด้านในห้องนอน จียงที่ถูกสั่งให้คอยอยู่ในห้องนอนมองไปรอบๆด้วยความรู้สึกแปลกตา ไม่รู้สึกคุ้นตาเลยสักนิดกับห้องที่ใช้หลับนอน ไม่รู้ทำไมในใจมันถึงกลัว กลัวอะไรสักอย่างแต่ก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่ากลัวอะไรแต่อีกใจก็ค้านว่าคงกลัวว่าจองซูจะเสียใจซึ่งจียงเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรได้แต่นอนรอคนสั่งเงียบๆ

วันที่31 ตุลาคมของทุกปีนั้นเป็นวันเทศกาลของชาวตะวันตกที่เชื่อกันว่าทุกค่ำคืนของวันที่ 31 ภูติผีปีศาจจากนรกจะขึ้นมายังโลกมนุษย์แล้วมองหาร่างมนุษย์เพื่อสิงสู่และมีชีวิตอยู่ต่อไปร้อนถึงชาวมนุษย์ที่ต้องทำการไล่ภูตผีโดยการส่งเสียงอึกทึกคึกโครมบ้าง แต่งตัวเป็นผีบ้างเพื่อให้พวกมันตกใจและหนีหายไปไม่มารบกวนมนุษย์เราอีก

เรียวขาสวยที่โผล่พ้นผ้าแพรบางเบาค่อๆย่างเท้าเข้ามาอย่างช้าเชื้องดูเย้ายั่ว ผิวกายบางที่ส่องแสงล่อประกายไฟจากงานเทศกาลด้านนอกยิ่งทำให้ร่างนี้น่าหลงใหล ดวงตาวาวใสฉายแววประกายมองจ้องตอบคนที่นอนรออยู่บนเตียงอย่างยั่วยวนแต่ทว่าด้านหลังม่านตานี้กลับไหวสั่นระริกด้วยกลัวแสงสีทองของวันใหม่ที่จะโผล่พ้นขอบฟ้า ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ขอตักตวงความสุขให้ได้มากพอก่อนได้ไหมก่อนที่นายจะหายไป

“Trick or Treat” เสียงหวานเอ่ยถามแผ่วเบาหลังจากที่สาวเท้าเข้ามาหยุดที่ปลายเตียงแล้ว เนื้อผ้าบางเบาที่ปกปิดเรือนกายเปล่าแทบจะไม่มิดนี้ยิ่งมองก็ยิ่งตกหลุมมนต์ของร่างบางหลงให้มัวเมา ใบหน้าสวยที่พราวแสงไฟยิ่งขับให้มนตราดูท่าว่าจะแรงกล้าขึ้นอีกทบทวี

“Trick” เรียวปากสีสดวาดรอยยิ้มซะเต็มอิ่ม มือเรียวสวยจับผ้านิ่มพลัดออกจากกายแผ่วเบาและเชื่องช้าเผยให้เห็นเรือนกายขาวนวลเปล่าเปลือย กายนิ่มค่อยๆก้าวขึ้นเตียงแล้วคลานมาคร่อมร่างของคนที่นอนต้องมนต์ไว้ช้าแล้วบรรจงใช้สะโพกกลมบดเล้ากายที่ค่อยๆแข็งขืนเบาๆ

เรียวปากสีสดถูกบดเบียดอย่างรุ่นแรงและเร่งเร้าหมายจะลิ้มชิมเนื้อนุ่มที่ไม่เคยได้สัมผัสให้เต็มอิ่ม สองมือฟ้อนเฟ่นเนื้อนิ่มในอาณัติอย่างใหลหลง เมื่อถูกปล่อยเป็นอิสระแล้วกายนิ่มค่อยๆถดตัวลงเพื่อปรนเปรนส่วนแข็งขืนให้เปรมปรีดิ์ ส่วนนั้นเมื่อสัมผัสถึงความร้อนในโพรงปากนิ่มก็ยิ่งขยายขึ้นและพาลให้จียงรู้สึกดีมากยิ่งขึ้นกว่าเก่า ดูท่าว่าตอนนี้จียงคงจะโดนมนต์ของจองซูเข้าครอบงำเสียแล้ว

“อ๊า..” กายบางสั่นไหวคลอนกับแรงกระแทกสวนกลับที่หนักหน่วงและรุนแรง ช่องทางนิ่มรับส่วนแข็งขืนนั้นเข้าไปทั้งหมดถึงแมจะเจ็บปวดเจียนตายจองซูก็จะไม่ปริปากใดๆ ถ้านี่จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่จียงจะสัมผัสตนตอนนี้ก็ขอตักตวงทุกสิ่งอย่างไว้ให้ได้มากที่สุด ความรักของจองซูคือการให้และการสนองให้คนที่ตนรับกายเข้ามาในร่างนี้มีความสุขก่อนที่จะจากลากันไป แต่ภายในจิตกลับร้องบอกว่าให้ยื้อแย่ง

...ทำซิ ทำเลย แย่งเค้ามาจากคนนั้น แย่งมาเค้ามาซิ...

...ไม่ได้ยังไงก็ไม่ได้ ขอให้เรามีกันจนกว่าที่แสงอาทิตย์ยามเช้าจะพรากเราไปตลอดกาล...

มือเรียวสวยวางยันคร่อมร่างของจียงที่กระแทกสวนกลับมายังร่างตัวเองหนักหน่วงไว้กันไม่ไห้ล้มทับ ใบหน้าหวานซุกลงกับซอกคอชื้นเหงื่อครางเสียงหวานแผ่วชิดริมหูยิ่งเรียกแรงกระแทกได้อีกเท่าตัว ฟันขาวคมกัดลงที่เนื้อไหล่ลาดเพื่อระบายความเจ็บที่อัดอั้นแม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่จียงได้กอดตัวเองจริงๆซักที ไม่ว่าอย่างไรตัวเองจะต้องมอบความสุข มอบรสกามาให้คนๆนี้พอใจ

ร่างสองร่างที่สอดประสานเป็นหนึ่งเดียว เสียงครางของทั้งคู่ที่เพรียกหาแต่อีกฝ่ายไม่ขาดปาก ความรักที่สวนทางกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ภายในของทั้งคู่ต่างก็รวมเป็นหนึ่งเดียว หัวใจทั้งสองดวงเต้นเป็นจังหวะเดียวกันจากนี้และตลอดไป ฝ่ามือหยาบจับสอดประสานกับฝ่ามือเล็กนิ่มแล้วกดลงกับเตียง นัยน์ของทั้งคู่มองสบดั่งรุ้ความหมายของความรู้สึกภายใน เอวสอบสวนกระแทกเข้าจนสุดแรงก่อนที่สายธารแห่งความรู้สึกจะหลั่งเข้าสู่แอ่งร้อนที่คอยตอดรัดรีดมันทุกหยาดหยด จียงรู้สึกผิดที่ไม่เคยได้สัมผัสร่างสวยนี้แม้แต่เล็กแต่ทว่าครั้งนี้ที่ได้สัมผัสกันกลับไม่อยากที่จะแยกจากกัน

“คืนฮาโลวีนยังอีกยาวนานนะ Trick ครั้งนี้ก็ยังอีกนาน” เสียงแsบพร่าครางชิดริมใบหูนิ่มบ่งบอกถึงความต้องการว่าคืนนี้ การ Trick จะยังคงยาวนานจวบจนเวลาสุดท้ายของชีวิต

แสงสีทองค่อยๆโผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมาทีละนิดๆโดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าห้องๆนี้ที่มีไออวนของความลุ่มหลงนี้เป็นอย่างไรเมื่อคืน บานประตูห้องค่อยๆถูกเปิดออกโดยแขกที่ไม่ได้รับเชิญ สองเท้ายาวก้าวเข้ามาในตัวห้องอพาร์ทเม้นต์นี้แล้วก็รู้สึกผิดอยู่ลึกๆที่จะพาลให้ครอบครัวรักเค้าแตกแยกแต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อความรักมันห้ามกันไม่ได้ นัยน์คมเหลือบมองนาฤกาที่ผนังห้องบ่งบอกว่าเวลาตีห้าสี่สิบห้าอีกเพียงไม่นานแสงอาทิตย์จะโพล่พ้นขึ้นเต็มดวงแล้ว

ร่างสูงใหญ่ค่อยๆเดินเข้าไปอย่างช้าๆทำเสียงให้เบาที่สุดกลัวว่าจะเป็นการรบกวนสองคนเจ้าห้อง ฝ่ามือใหญ่หยาบจับลูกบิดประตูเย็นเหยียบไว้แล้วบิดเบาๆเพื่อเปิดเข้าไปด้านในแต่แล้วสิ่งที่เห็นก็พาเอาหัวใจกระตุกวูบ ม่านตาเบิกกว้างอย่างตกใจ ริมฝีปากแห้งผากทันที เนื้อกายสั่นไหวราวกับคนเป็นไข้ สมองพลันขาวโพลนทำอะไรไม่ถูกไปพักใหญ่กับภาพตรงหน้า

คนทั้งสองคนที่บัดนี้ไร้ลมหายใจสิ้นแล้ว จองซูที่นอนอยู่ในอ้อมอกของจียงที่โอบกอดร่างบางขาวซีดนี้ไว้ ทั้งคู่ตัวซีดขาวตัดกับพื้นเตียงที่เป็นสีแดงเลือดสด กลิ่นคาวคละคลุ้งลอยมาทำเอาต้องเบ้หน้าแต่ทว่าสติก็ยังคงไม่กลับคืน แสงประกายของมีดสั้นที่ตกอยู่ข้างเตียงกระทบเข้ากับตาของผู้มาเยือนทำให้สติถูกเรียกกลับมาเต็มร้อย

“จียง จองซู!!!!!” ปรี่เข้าไปดูทั้งสองว่าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างแต่ทว่าก็สายเกินไปแล้วทั้งคู่สิ้นลมหายใจไปนานนับหลายยามโมง เนื้อตัวทั้งคู่เย็นเหยียบไม่ต่างอะไรกับน้ำแข็ง ความรักของทั้งคู่ที่มีให้กันต่างก็สวนทางกันไปแต่ทว่าคราวนี้ทั้งคู่จะอยู่ร่วมกันตลอดไป แม้ยามหลับในห้วงนิทราหรือแม้แต่ยามตื่นในจิตห้วง กายของทั้งสองจะไม่แยกจากกันอีกและความรักของทั้งคู่คงจะมีแต่กันและกันตราบเท่านาน... เนิ่นนานจนสายรุ้งของชีวิตใหม่จะบังเกิด

“หลับให้สบายนะ ขอโทษที่บีบรั้นพวกคุณมากเกินไป” ร่างสูงถอยห่างออกมาก่อนจะกดโทรศัพท์เรียกตำรวจ ดวงตาคมมองทั้งสองคนที่นอนกอดก่ายกันครั้งสุดท้ายถึงแม้อยากจะรู้ว่าใครกันที่เป็นผู้ปลิดชีวิตแต่จะสำคัญอย่างไรในเมื่อไม่มีใครลุกขึ้นมาให้คำตอบได้ ...อีกต่อไปแล้ว

...ถ้าเราอยู่ด้วยกันได้ตลอดไปคงดีสินะ ถ้าเราได้อยู่เคียงข้างกันตลอดไปก็คงดี ถ้าเราจะไม่พลัดพรากกันอีกต่อไปก็คงจะดี

...จะมีทางไหนไหมนะที่จะทำให้เราไม่ต้องแยกจาก จะมีทางไหนไหมนะที่จะทำให้เราสองครองคู่กันไป จะมีทางไหนไหมนะที่จะไม่ให้เราพบเจอแสงยามเช้าที่โผล่พ้นขอบฟ้า

...หรือจะมีแต่เราต้องหลับไปตลอดไปกาลเพียงเท่านั้น หรือจะมีแต่ความมืดมิดเท่านั้นที่จะพาให้เราครองคู่ หรือจะมีแต่ความตายเท่านั้น

...ไม่ว่าทางไหนฉันก็จะทำ ถ้ามันทำให้เรารักกันตลอดไปโดยที่จะไม่แยกจาก

...อยู่ด้วยกันแม้ไม่ได้ใจแต่ขอให้ได้กาย รักแม้ไม่ได้ตัวก็ขอให้ได้ชีวิต จับมือกันแม้ไม่ได้ไออุ่นแต่ของให้ได้ความฝัน ไปอยู่ด้วยกันในโลกของความมืดที่มีแต่เราสองเถอะนะ...

…EnD…