Special : GD x Teuk : Halloween Day
Title: .::. Halloween Day.::.
Pairing: G-Dragon & LeeTeuk
Author: Light_Akira
Rating: SM (Entertainment 55+ ไม่ใช่หล่ะ)
Author note : เลือดสาด หยดติ๋งๆ

ในค่ำคืนที่เงียบสงัดไร้เสียงสรรพใดๆ ในราตรีกาลที่ไร้แม้กระทั่งเสียงหายใจของผู้ใดเหมือนดั่งเสียงเย็นเหยียบของหัวใจสองดวงที่หยุดเต้นไปนานนับชั่วโมง หยาดลิ่มเลือดค่อยๆรินช้าลง.. ช้าลงจนแห้งสนิท หยาดสีแดงเข้มไหลซึมแผ่เป็นวงกว้างกับเนื้อเตียงนุ่มตัดกับผิวกายซีดขาวบางของทั้งสองร่างที่นอนแน่นิ่งสิ้นลมหายใจ

อ้อมแขนโอบกอดเกี่ยวกันและกันไว้ดั่งจะมิให้ความตายมาพรากรักของเราสองให้แยกจากกัน ใบหน้าขาวซีดของทั้งคู่ปิดตาและเผยรอยยิ้มแต่ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับแฝงความนัยเอาไว้รอให้ผู้พบเห็นต่างหาคำตอบกันต่อไปว่าเพราะเหตุใด ร่างสองร่างนี้ถึงไร้สิ้นลมหายใจในคืนวันฉลองฮาโลวีนเช่นนี้

...++...+.+.+.++...++... ...++...+.+.+.++...++...

เสียงดนตรีจากเครื่องคีย์บอร์ดหน้าโต๊ะทำงานของคนรักดังเล็ดลอดออกมาจากห้องทำงานส่วนตัว ดวงตาสวยหันมองนาฬิกาเรือนโตที่แขวนอยู่ข้างผนังห้องที่บอกเวลาว่าตีสี่ครึ่ง เรียวขาสวยวกกลับหมุนตัวเข้าห้องครัวแทนที่จะไปเรียกใครอีกคนให้มานอน เพียงไม่นานคนสวยก็กลับออกมาพร้อมกับแก้วนมอุ่นๆเพื่อให้คนที่โหมงานได้ดื่ม

บานประตูค่อยๆเปิดออกอย่างเบามือแต่ทว่าเสียงฝืดของประตูก็ดังเล็ดลอดพอที่จะให้คนหลังจอมอนิเตอร์ที่กำลังอัดเสียงหันควับกลับมาจ้องอย่างโมโห ใบหน้าสวยเจื่อนลงพลางค่อยๆพาตัวเองเดินเข้ามาในห้องช้าๆ คนโมโหเขวี้ยงเฮดโฟนให้ไกลพ้นตัวอย่างโมโหพาลเอาใครอีกคนสะดุ้งโหยงแก้วนมในมือแทบจะตกลงแตกกับพื้นถ้าไม่มีสองมือช่วยประคองแก้วนมไว้

ดวงตาเรียวมองจ้องคนเข้ามาใหม่อย่างขวางๆ ร่างบางน่าถนุถนอมค่อยๆเดินเข้ามาแล้ววางแก้วนมอุ่นไว้บนโต๊ะทำงานของคนรักเบาๆ สองมือคว้าจับไหล่บางไว้เต็มมือเต็มแรงพาลให้ใบหน้าสวยนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ กลีบปากบางกดเม้มสะกดความเจ็บที่หัวไหล่ไว้ไม่ปริปากร้องใดๆ นัยน์สีเข้มจ้องดวงหน้าขาวนวลอย่างเกรี้ยวกราด

“ใครสั่งให้เข้ามา” เสียงเย็นเหยียบมาพร้อมแรงบีบที่ไหล่บาง กลีบปากอ้าออกระบายความเจ็บแต่ทว่ากลับไม่มีเสียงร้องใดๆเล็ดลอดออกมา

“ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง!” คราวนี้มือเรียวก็เขย่าร่างของคนรักซะจนหัวสั่นหัวคลอน หยาดน้ำตาใสเอ่อคลอเต็มทั้งสองหน่วยตาแต่มันก็ไม่ได้ทำให้คนโมโหตรงหน้านี้คลายอารมณ์เย็นลงได้เลยแม้แต่น้อย

“ฉันแค่จะเอานมมาให้ก็เท่านั้นเอง” น้ำเสียงหวานสั่นเครือแต่ก็ไม่ได้ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวนั้นน้อยลงเลยมีแต่จะเพิ่มมากขึ้นทบทวี

“ใครสั่ง ฉันสั่งหรือไงบอกแล้วไงว่าถ้าฉันไม่ออกจากห้องก็ไม่ต้องเสร่อเข้ามา!” หยาดน้ำใสไหลรินรดพวงแก้มขาว แสงไฟกระทบกับความวาวใสของน้ำก่อให้เกิดประกายวับวาว หยาดน้ำตาที่ส่องประกายล่อแสงไฟพาลสะกดดวงตาเรียวที่ครุกรุ่นยิ่งทวีอารมณ์มากขึ้นไปอีก

“จะร้องหาพระแสงอะไรห๊ะ! ออกไปเลย!!” สองมือเหวี่ยงร่างบอบบางลงกับพื้นก่อนจะตามด้วยการปัดแก้วนมทิ้ง แก้วนมอุ่นตกลงกระทบพื้นแตกเป็นเสี่ยงๆไร้ทางใดที่จะนำมาต่อให้ติดกันดั่งเดิม  ร่างบอบบางที่นอนกองที่พื้นแทบจะปล่อยสะอื้นแต่ก็พยายามที่จะประคองร่างตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งแล้วเอื้อมมือไปเก็บเศษแก้วที่แตกกระจาย

คนโมโหเดินออกไปจากตรงนั้นแล้วปิดท้ายด้วยการลงแรงปิดประตูเสียงดังพาลให้ร่างที่ก้มหน้าก้มตาเก็บเศษแก้วสะดุ้งจนแก้วคมบาดเข้าเนื้อผิวบาง ร่างบางยกนิ้วเข้าปากเพื่อห้ามเลือดเอาไว้ส่วนมืออีกข้างก็ค่อยๆเก็บเศษแก้วที่แตกอย่างระมัดระวัง หลังจากเก็บเศษแก้วไปทิ้งแล้วสองขาก็พาเดินออกจากห้องไปหยิบไม้ถูมาถูพื้นที่เปื้อนออกก่อนที่จะกลับไปนอน

ผ้าห่มผืนหนาค่อยๆเปิดออกอย่างเบามือเพื่อไม่ให้ใครอีกคนที่หลับไปแล้วลืมตาตื่นขึ้นมาอาละวาดอีกระลอก กายบางค่อยๆสอดตัวเข้าไปในเตียงอุ่นเพื่อนอนเคียงข้างกับคนรักที่ตอนนี้คงจะเข้านิทราไปแล้ว มือนิ่มค่อยๆบรรจงจับแขนของคนรักที่นอนตะแคงหันมาทางตนขึ้นกอดเอวตัวเองแล้วซุกตัวเข้าหาไออุ่นของคนข้างกาย ฝังใบหน้าลงกับแผ่นอกที่ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะเพื่อฟังเสียงเต้นของก้อนเนื้อในอก ฟังเพื่อหาชื่อของตัวเองในจังหวะการหายใจนั้นว่าตอนนี้เรา.. ยังรักกันอยู่หรือเปล่า

เพียงนั้นหยาดน้ำก็ไหลซึมอีกครั้งพาลให้คนที่ใกล้จะหลับสนิทลืมตาขึ้นมาอย่างเหนื่อยหน่ายกับคนข้างกาย ปลายจมูกโด่งพ่นลมถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับคนข้างกาย เมื่อรับรู้แล้วว่าเจ้าของอ้อมแขนอุ่นนี้ยังไม่หลับร่างบางก็กลั้นหยาดน้ำให้เหือดแห้งแต่ก็ยังยิ้มออกมาได้เมื่ออ้อมแขนนี้ไม่คลายออก เปลือกตาบางค่อยๆปิดลงเข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยกันในห้วงฝัน แต่ถ้าเพียงหลับช้าเพียงอีกนิดก็คงจะได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาถึงคำนั้นที่อยากได้ยินมาตลอดและก็คงพาให้ฝันดียิ่งกว่าที่ฝันอยู่นี้

ยามเช้าเวียนวนมาบรรจบอีกครั้งดั่งเช่นทุกคราที่เวลาของยามมืดหมดลง ไอร้อนของแสงแดดค่อยๆแทรกซึมผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องแต่ก็มิได้ทำให้คนทั้งสองที่นอนกอดก่ายกันนี้รู้สึกตัวเลยเนื่องจากความเย็นจากเครื่องปรับอากาศยังคงทำหน้าที่ของมัน แม้ว่าไอร้อนของแสงยามสายจะแรงเพียงใดแต่ทว่าบนเตียงพื้นนุ่มกลับอบอุ่นสบายซะจนทั้งคู่ยังคงจับจูงมือกันในห้วงแห่งฝันมิรู้ตื่น

แต่ทว่าเสียงเรียกเข้าของคนที่โอบกอดตัวเองอยู่ก็พลันเรียกให้คนสวยลืมตาตื่นขึ้น ร่างบางค่อยๆยันกายลุกขึ้นแล้วเอี้ยวตัวหยิบเจ้าเครื่องมือสื่อสารมากดรับเมื่อได้ความว่าคนจากค่ายเพลงโทรมาก็สะกิดเรียกคนที่ยังนอนซุกขึ้นมากอดเอวตัวเองเบาๆ

“จียงตื่นเร็วมีคนโทรมาหาแหน่ะ” นิ้วเรียวไล้พวงแก้มป่องเบาๆเพื่อเรียกให้อีกคนตื่นแต่ทว่ากลับไม่ตื่นซะนี่

“จียงรับโทรศัพท์เร็วซิ” คนสวยก้มหน้าลงกระซิบแผ่วเบาชิดริมหู เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อยๆลืมขึ้นมองคนที่ปลุกตัวเองด้วยความไม่พอใจนิดๆแต่เมื่อคนทำผิดส่งมือถือให้จียงก็ลุกขึ้นนั่งดีๆแล้วคุยกับปลายสาย ร่างบางที่เห็นว่าคนขี้เซาตื่นขึ้นมารับสายแล้วก็ผละลงจากเตียงแต่ทว่าอ้อมแขนยาวกลับตวัดแขนโอบเอวเล็กแล้วรั้งให้ประชิด

“จะไปไหน” จียงกระซิบเสียงแผ่วถามอีกคนที่ทำท่าว่าจะลุกออกจากเตียงแต่รั้งไว้เพียงไม่นานก็ต้องปล่อยเอวเล็กที่รั้งไว้ออกเมื่อคนในวงแขนบอกประสงค์ที่จะลุกออกไปเพื่อทำมื้อเช้าที่เริ่มจะค่อนไปทางเที่ยงแล้ว มองตามแผ่นหลังบางของคนรักไปด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เรียวปากหยักพูดคุยเรื่องงานแต่ทว่าภายในใจกลับคิดถึงแต่เรื่องของคนข้างกาย

"จองซูขอกาแฟหน่อย เดี๋ยวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสวยๆด้วยหล่ะ"

"เอ๊ะ?" ใบหน้าสวยเอียงทำมุมองศาด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าทำไมคนรักถึงมาสั่งแบบนี้ทั้งๆที่ปกติจะอาบน้ำหรือไม่ จะอาบเวลาใด ใส่ชุดแบบไหนควอนจียงไม่เคยยุ่งมาด้วยเลยหรือโลกจะถึงกาลแตกดับเสียแล้ว?

"ฉันว่าเธอฟังรู้เรื่องนะ แล้วอย่าเข้าไปในห้องทำงานอีกหล่ะฉันต้องเร่งทำงานต่อเข้าใจไหม" ใบหน้าสวยพยักหน้ารับอย่างหงอยๆ เป็นอันรู้กันว่าต่อจากนี้ควอนจียงจะไม่ร่วมโต๊ะทานอาหารด้วยจนกว่างานจะเสร็จและเจ้าตัวจะออกจากห้องทำงานส่วนตัวมาเอง

"...!!??..." จียงที่กำลังจะหมุนตัวเดินเข้าห้องทำงานคว้าเอวเล็กคอดประชิดตัวแล้วบดเบียดลิ้มชิมรสหวานช่ำของกลีบปากบางสีสดที่ยั่วเย้าแต่เช้า เนื้อนิ่มโดนลิ้นอุ่นไล้เลียเบาๆก่อนที่มันจะสอดเข้าไล่ต้อนลิ้นเล็กที่รอรับสัมผัสอยู่แล้ว ใบหน้าสวยเอียงมุมให้ร่างที่สูงกว่าลิ้มบดเบียดมากยิ่งขึ้น สองมือเล็กเกาะกำอยู่ที่เนื้อผ้าตรงแผ่นอกอุ่น ฝ่ามือเรียวที่โอบเอวเล็กอยู่ค่อยๆไล้ลงลูบวนแถวๆสะโพกกลมอย่างหวามไหวกว่าจะรู้สึกตัวอีกทีร่างบอบบางก็โดนอุ้มขึ้นนั่งบนโต๊ะกินข้าวแล้ว

"จ..จียง" สองมือขย้ำกำเสื้อของคนตรงหน้าที่พาลให้สติกระเจิงก่อนมื้อเที่ยงเบาๆ ใบหน้าติดออกจะรั้นค่อยๆถอนริมฝีปากออก นัยน์สีเข้มมองจ้องนัยน์สวยอย่างมีเลศนัยก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งให้ร่างบางนั่งหน้าแดงกั้นอารมณ์หวาบหวามไว้บนโต๊ะกินข้าวคนเดียว
"อีกแล้ว... นายหันหลังให้ฉันอีกแล้ว จะมีสักวันไหมที่นายจะกอดฉันจริงๆซักที"

ควอนจียงนักแต่งเพลงและโปรดิวเซอร์มือหนึ่งของค่ายชื่อดังเป็นที่ต้องการของค่ายทั่วไปที่อยากจะร่วมงานกับจียงผู้ชายร่างเล็กแต่ทว่าหัวสมองเป็นเลิศคนนี้ ถึงแม้จะเป็นที่ต้องการแต่ทว่าคนๆนี้กลับมีผลงานให้เชยชมน้อยซะเหลือเกินไม่ใช่ว่าดีแต่ปากแต่เป็นเพราะเจ้าคุณพ่อเธอเลือกคนที่จะทำงานด้วยว่าถ้าไม่ดีจริง ไม่เจ๋งจริง ไม่แรงจริงก็อย่าหวังว่าจะมีชื่อควอนจียงไปประดับบนปกอัลบั้มเลย

หน้าตึกค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ของเกาหลีใต้ จียงเดินจูงมือจองซูเข้าตัวบริษัทเพื่อหลบนักข่าวที่จะมาดักรอทำข่าวของนักร้องหน้าใหม่แต่เดี๋ยวจะได้ทำข่าวเรื่องคนรักของโปรดิวเซอร์ไฟแรงซะนี่ สองขาเรียวก้าวยาวๆเพื่อที่จะตามคนตรงหน้าให้ได้ทันแต่แล้วทั้งคู่ก็ต้องชะงักหยุดเมื่อมีเสียงทุ้มของใครสักคนตะโกนเรียก ดวงตาเรียวตวัดมองคนมาใหม่ด้วยสายตาเกรี้ยวกราด

“พี่จองซูคิดถึงพี่จัง!~”
“..ยองอุนเหรอ? คิดถึงจังเลยไม่ได้เจอกันตั้งนานแหน่ะ~” จองซูดึงมือตัวเองออกจากอุ้งมืออุ่นของจียงแล้วโผเข้ากอดคนตัวโตตรงหน้าที่ยิ้มตาหยีส่งมาให้

“พี่ผอมลงหรือเปล่า พี่สบายดีใช่ไหมครับ” อ้อมแขนแกร่งโอบเอวเล็กแล้วลูบเบาๆพาลให้เจ้าของเอวคอดหัวเราะคิกคัก จียงคว้าแขนเรียวเล็กแล้วกระชากให้หลุดออกจากอ้อมแขนนั่นเหวี่ยงให้มาหลบอยู่ด้านหลัง ใบหน้าคมของยองอุนมองมาด้วยความไม่พอใจแต่ก่อนที่บรรยากาศจะคุมากกว่านี้ผู้จัดการของคนตัวโตก็ออกมารับหน้าแล้วพาคนทั้งสามขึ้นไปชั้นบนเพื่อคุยกันเรื่องแผนงานอัลบั้มใหม่ของยองอุนทันที

จองซูที่ถูกจียงทิ้งไว้ในห้องรับรองเดินไปเดินมาดูรางวัลในห้องรับรองไปเรื่อยๆโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนแอบมองอยู่ตรงหน้าประตู ดวงตาสวยวาวใสดูวาววับเหมือนกับเด็กๆที่เห็นของเล่นที่ถูกใจเรียกเสียงหัวเราะจากใครที่ทำตัวเป็นสโตรเกอร์ได้ไม่ยาก ใบหน้าสวยหันกลับไปมองอย่างตกใจเรียกเสียงหัวเราะได้อีกระลอกพาลให้พวงแก้มขาวพองลมเสียเต็มแก้ม

“โอ๋ๆ อย่างอนเลยนะ น้า~~” ยองอุนอ้าแขนออกเพื่อที่จะโอบกอดร่างเล็กนุ่มนิ่มเข้ามาในอ้อมกอดแต่คนตัวเล็กกลับดีดตัวไม่ยอมให้หมีตัวโตกอด

“อย่างอนเลยน้า~ เดี๋ยวผมพาพี่ไปกินเค้กร้านประจำเรานะ” แค่นั้นจองซูก็ยืนนิ่งแล้วหัวเราะคิกคักถูกใจอยู่ในอ้อมกอดของยองอุนโดยที่ไม่รู้เลยว่ามีใครอีกคนแอบมองอยู่นานแล้วด้วยสายตาที่ไม่มีใครคาดเดาความหมายออกเลยว่าสายตานั้นต้องการรบอกอะไรกับภาพตรงหน้าที่เห็นคนรักกอดอยู่กับนักร้องในความดูแล

“..ปาร์คจองซู..” เสียงเย็นเหยียบดังลอดออกจากเรียวปากหยักพาลให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเหยียบเหมือนกับหัวใจที่กำลังเย็นชาขึ้นทุกลมหายใจ

...และนั่นก็เป็นวันแรกและวันเริ่มต้นที่ ..ควอนจียง.. เปลี่ยนไป...

...++...+.+.+.++...++... ...++...+.+.+.++...++...