Special Fic : HBD ChiBa RyoHei [18/11/09]
Title: .::. HBD ChiBa RyoHei .::.
Pairing: KeiTa & RyoHei
Author: Light_Akira
Rating: Sweet++
Author note : HBD เรียวจัง เค้าขอโทษที่ลืมวันเกิดเฮียนะ T^T ถึงแม้ฟิคจะเลยวันเกิดเฮียมาแปบนึง - - แต่เค้าก็รักเฮียนะ ขอให้เฮียมีความสุข อย่าเจ็บอย่าไข้แล้วก็อย่าไว้เคราแพะอีก - - มาไทยไวๆนะงับผมรออยู่!~
แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดช่องผ้าม่านผืนบางที่กั้นปิดบานหน้าต่าง ไอเย็นของเครื่องปรับอากาศยังคงทำงานอย่างต่อเนื่องส่งผลให้คนตัวเล็กที่นิทราอยู่บนเตียงเนื้อนุ่มไม่รับรู้ถึงการมาถึงของใครอีกคน สองเท้ายาวสาวเดินเข้ามาถึงเตียงหลังใหญ่ที่ตั้งไว้ชิดริมผนังห้อง พื้นที่วางของเตียงค่อยๆยวบลงตามน้ำหนักตัวของผู้บุกรุก สองแขนยาวคร่อมทับร่างบางที่ยังคงนอนหลับตาพริ้ม
“อื้อ~” ใบหน้าสวยหวานเอียงหลบปลายลมร้อนที่ไล้ซุกอยู่แถวๆซอกคอและกกหู เรียวคิ้วบางสวยขมวดมุ่นอย่างขัดใจที่มีอะไรมารบกวนเวลานอน ฝ่ามือสากไล้ลูบผิวเนื้อนิ่มเบาๆ เรียวปากหยักกดเม้มที่ซอกคอขาวตีตรารับอรุณเช้า ลมหายใจร้อนอุ่นที่ราดรดอยู่แถวๆใบหน้าที่เรียกให้คนขี้เซาลืมตาตื่นขึ้น
“เคตะเองเหรอ?” ไม่แปลกใจเลยที่จะลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเห็นใบหน้าหล่อคมอยู่ใกล้เพียงลมหายใจกั้น คนทาบทับส่งยิ้มกว้างมาให้พร้อมกับจุ๊บที่เรียวปากอิ่มสีสดเบาๆรับอรุณก่อนจะก้มลงกระซิบเสียงแผ่ว
“Morning Kiss ครับแล้วก็ Happy Birth Day ครับมีความสุขมากๆนะครับ” ดวงตากลมโตฉายแววฉงนเนื่องด้วยจากยังครองสติได้ไม่เต็มที่ นัยน์สีอ่อนสบกับนัยน์สีเข้มก่อนที่เรียวปากอิ่มจะอ้าออกเหมือนเพิ่งนึกได้ว่าวันนี้วันสำคัญของตัวเอง
“ขอบคุณนะปีนี้เคตะก็อวยพรเป็นคนแรกอีกแล้วนะ” เรียวเฮส่งยิ้มหวานให้พาลเอาหัวใจของคนมองกระตุกวูบ สองมือที่วางคร่อมร่างสวยยกขึ้นกุมพวงแก้มนิ่มมือไว้เบาๆดั่งกลัวบุบสลาย เคตะก้มหน้าลงลิ้มชิมรสหวานที่เนื้อนุ่มนั้นเบาๆไม่จาบจ้วงแต่ทว่ากลับหวานล้ำจนทำให้ใจดวงน้อยสั่นไหว
“อื้อ~ เคตะเราเพิ่งตื่นะ!” เหวใส่เสียงเบาแต่ทว่าเคตะกลับวาดรอยยิ้มกว้างอย่างไม่แคร์แล้วก้มลงมอบจูบรสหวานให้อีกครั้งอย่างดูดดื่ม เรียวลิ้นอุ่นสอดเข้าโพรงปากเล็กที่เปิดออกอย่างลืมตัว สองแขนเล็กยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งไว้เบาๆ ร่างเล็กจูบตอบร่างสูงใหญ่อย่างหวานช้ำ กลีบเนื้ออ่อนวาวหวานยิ่งเรียกอารมณ์หวามไหวให้ครุขึ้นแต่ผู้รุกรานผละถอยออกก่อนที่เช้านี้จะได้ทานคนสวยแทนมื้อเช้าที่อุตส่าห์จัดเตรียมให้คนใต้ร่างนี้
“เรียวเฮลุกขึ้นไปล้างหน้านะแล้วเรามาทานข้าวเช้าด้วยกันนะครับ” เคตะค่อยๆลุกขึ้นจากร่างนุ่มนิ่มบนเตียงแสนอุ่นก่อนจะฉุดคนขี้เซาที่ทำท่าว่าจะนอนต่อให้ลุกขึ้นแล้วพาเข้าห้องน้ำไป มือใหญ่หยิบแปรงสีฟันของคนตัวเล็กมาแล้วบีบยาสีฟันใส่บนขนแปรง แก้วน้ำถูกส่งยื่นให้คนน่ารักที่ยืนตาแป๋วข้างๆ เมื่อน้ำถูกบ้วนทิ้งไปแล้วเคตะก็จัดการแปรงฟันให้นางฟ้าข้างกาย แก้วน้ำกับผ้าเช็ดหน้าถูกส่งให้อีกครั้งก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินออกมาจากห้องน้ำ
“นี่เคตะทำเองทั้งหมดเลยเหรอ!!” เรียวเฮตาลุกวาวเมื่อเห็นอาหารเต็มไปทั้งโต๊ะ เคตะยิ้มรับแล้วเลื่อนเกาอี้ให้คนตัวเล็กลงนั่ง ดวงตากลมสุกใสมองอาหารที่เต็มโต๊ะด้วยความอึ้งไม่คาดฝันว่าเคตะจะทำอาหารให้ตัวเองทานแบบนี้และเหมือนเคตะจะรู้ว่าคนๆนี้คิดอะไร มือสากกุมมือนิ่มขึ้นแนบเรียวแก้มสากไรหนวดของตัวเอง
“เพื่อเรียวเฮผมทำได้ทุกอย่างนะครับ” คนสวยยิ้มรับคำก่อนจะเริ่มลงมือทานอาหารกับร่างสูงที่คอยปรนนิบัติพัดวีไม่ต่างจากวันอื่นๆเลย ไม่ว่าจะวันเกิดหรือวันธรรมดาเคตะจะให้ความสำคัญกับเรียวเฮเสมอ และทุกๆวันคือวันสำคัญของเคตะและเรียวเฮ
“ขอบคุณนะ” กล่าวเสียงหวานแล้วมื้อเช้าก็เริ่มอีกครั้งด้วยเสียงหยอกล้อของทั้งคู่ เสียงหัวเราะของเรียวเฮดังลอดออกไปหน้าประตูห้องให้ใครอีกคนพาลใจกระตุกวูบ กล่องของขวัญสีหวานในมือถูกวางลงหน้าประตูห้องพักก่อนที่เจ้าของมันจะเดินไกลเลยออกไป หลังมือถูกยกขึ้นเช็ดหยาดน้ำตาที่ไหลรินก่อนที่จะใช้มันกดเรียกลิฟต์เพื่อลงไปข้างล่างหลีกหนีเสียงหัวเราะหวานใสนั่น
หลังจากมื้ออาหารแสนหวานจบลงเรียวเฮก็อาสาที่จะล้างจานเองแต่ทว่ากลับโดนคิงคองตัวโตดีดหน้าผากกลับมาซะนี่แถมยังบอกให้ไปนั่งดูโทรทัศน์ซะอีก คนสวยอมลมพองแก้มอย่างขัดใจแต่ก็ไม่ยอมไปตามคำไล่กลับมายืนก้อมๆ มองๆคิงคองตัวดำยืนล้างจาน ฟองสีขาวกลิ่นมะนาวป้ายอยู่บนปลายจมูกโด่งรั้นสวยพร้อมกับเสียงหัวเราะร่าที่แกล้งคนสวยได้
เรียวเฮยกฝ่ามือขึ้นฟาดกล้ามโตๆของอีกฝ่ายซะเพี๊ยะเบ่อเร่อแต่ทว่ากลับเป็นตัวเองที่เจ็บมือเองก็ลืมไปหล่ะนะว่าคิงคองบ้ากล้ามนั้นกล้ามแข็งแค่ไหน ฝ่ามือแดงถูกลมอุ่นๆเปล่าให้หายเจ็บด้วยลมปากของร่างสูงที่ก้มหน้าลงมาเป่าลมร้อนๆใส่ฝ่ามือนิ่มที่แดงแจ๋ คนตัวเล็กสบโอกาสยกมือขึ้นเขกหัวไอ้เด็กขี้แกล้งซักที่โป๊ก คงไม่มีใครรู้หล่ะซิว่าหัวของเคตะหน่ะอ่อนไม่เหมือนกล้ามหรอกที่มันแข็งอย่างกับหิน
คนสวยหัวเราะร่าที่ประทุศร้ายคิงคองกลับได้แต่ทว่าเรียวเฮคิดผิดที่กล้าหาญไปแกล้งคิงคองเจ้าเล่ห์นี่ สองแขนแข็งแรงยกโอบอุ้มร่างเล็กขึ้นลอยจากพื้นแล้วเหวี่ยงไปรอบๆอย่างสนุกสนาน สองมือกอดรอบลำคอแกร่งเอาไว้กันตัวเองตก เรียวปากอิ่มร้องเรียกให้ปล่อยตัวเองลงแต่ทว่าเคตะกลับยิ่งเหวี่ยงตัวหมุนวนไปรอบๆ เรียวเฮส่งเสียงร้องกลัวว่าตัวเองจะตกก็ยิงกอดรัดรอบลำคอแกร่งแน่น ใบหน้าสวยฝังลงกับซอกคอของอีกฝ่ายอย่างกลัวๆ
เมื่อเคตะหยุดเล่นแล้วปล่อยให้คนตัวเล็กลงเหยียบพื้นด้วยความปลอดภัยแต่เรียวเฮกลับไม่ยอมปล่อยอ้อมแขนที่กอดรัดตนออก ใบหน้าสวยหวานซุกลงกับแผ่นอกแน่นมัดกล้าม อ้อมแขนที่โอบรอบเอวเล็กรั้งเรือนร่างหอมหวานให้ประชิดตัวแล้วซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาวนวล เรียวปากหยักกดจูบลงที่ซอกคอเนียนลื่นเบาๆก่อนที่จะผละร่างนิ่มๆนี้ออกแล้วมองจ้องสบตา
“ขอโทษนะครับที่ทำให้กลัว จะไม่แกล้งอีกแล้วนะครับ” ใบหน้าสวยพยักหน้ารับอย่างหงอยๆก่อนจะยิ้มหวานอย่างถูกใจ เคตะฉงนกับท่าทีที่เปลี่ยนไปแต่กว่าจะรู้ตัวก็โดนต้อนซะจนมุมเสียแล้ว
“บอกแล้วนะว่าจะไม่แกล้งฉันถ้าแกล้งอีกนะก็อพยพไปนอนห้องริวอิจิได้เลย! อ๋อ~ ล้างจานให้เสร็จเร็วๆนะคิงคองกล้ามโต!~” แล้วคนสวยก็เดินลัลล้าไปหยิบจานผลไม้ในตู้เย็นไปนั่งทานที่โซฟาหน้าจอทีวีพาสม่าเครื่องใหญ่ที่ได้เป็นของขวัญสำหรับยอดขายอัลบั้มชุดที่แล้วที่มันพุ่งสูงเกินสเกลวัด
“...555 ร้ายนักนะ” เคตะอมยิ้มกับตัวเองก่อนที่จะลงมือล้างจานต่อให้เสร็จแล้วรีบไปชำระความกับคนสวยที่นั่งหัวเราะกับรายการตลกในโทรทัศน์
เรียวปากฉ่ำคาบชิ้นฝรั่งไว้ก่อนจะงับมันเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆอย่างอร่อย ความหวานฉ่ำของเนื้อฝรั่งเรียกรอยยิ้มจากนางฟ้าองค์งามได้ ดวงตาวาวใสมองจ้องรายการตลกตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม เสียงหวานหัวเราะเอิ๊กอ๊ากเมื่อผู้ดำเนินรายการนั้นเล่นมุขตลก แก้วน้ำส้มวางลงตรงโต๊ะเล็กด้านหน้า เรียวเฮเงยหน้าขึ้นยิ้มขอบคุณให้ร่างสูงที่เดินมานั่งลงข้างๆ อ้อมแขนอุ่นกอดโอบรอบเอวเล็กไว้แล้วนั่งดูทีวีไปด้วยกัน
“เรียวเฮครับ”
“หื้ม? ว่าไงเคตะ” เรียวเฮป้อนฝรั่งชิ้นสุดท้ายให้เคตะกินแล้วยิ้มหวานใส่คนตัวโตที่มองกลับมาด้วยความรู้สึกที่สื่อถึงกันและกัน
“เรียวเฮอยากได้อะไรเป็นของขวัญครับปีนี้ หื้ม?” เคตะรวบร่างเล็กๆเข้ามาให้ชิดแล้วจับใบหน้าสวยให้เอนซบลงมาที่ไหล่
“อืมม... ไม่รู้ซิเพราะทุกสิ่งที่เคตะทำให้มันก็ทดแทนของขวัญทุกชิ้นได้แล้วหล่ะ” เรียวเฮยิ้มหวาน เคตะก้มลงมอบรสจูบหวานล้ำให้คนช่างพูดนี่ซักที สองแขนแกร่งอุ้มร่างเล็กลอยขึ้นมานั่งลงที่หน้าตัก สองแขนเล็กโอบรอบลำคอหนาไว้ เรียวปากหยักกดทาบทับลิ้มรสหวานฉ่ำ เรียวลิ้นอุ่นลากไล้ตามเนื้อนุ่มเบาๆก่อนจะผละออกจากกัน ทั้งสองมองสบดวงตากันและกันก่อนที่จะเป็นเรียวเฮเองที่ก้มหน้าลงมอบรสจูบให้คิงคองหน้าหื่น
“ถึงแม้เรียวเฮจะไม่อยากได้ของขวัญแต่ผมก็อยากที่จะให้เรียวนะ” เมื่อเรียวปากผละออกจากกันเคตะก็เอ่ยบอกแล้วล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกงหยิบแหวนวงสวยขึ้นมาแล้วสวมเข้ากับเรียวนิ้วของคนตัวเล็ก ใบหน้าคมก้มลงจุมพิตทับลงที่ตัวเนื้อแหวนที่อยู่บนเรียวนิ้วสวยเบา
“ต่อจากนี้เรียวเฮเป็นของผมแล้วนะ ห้ามนอกใจไปมองคนอื่นด้วย” เคตะก้มหน้าลงจูบซับที่เรียวปากอิ่มอีกทีเบาๆ พวงแก้มขาวซับสีเลือดจางระเรื่อ กำปั้นเล็กยกขึ้นทุบอกคนพูดเลี่ยนให้เขินสักดอกก่อนจะเอนหน้าผากลงซบเข้ากับแผ่นอกอุ่น
“เราก็เป็นของเคตะนานแล้วไม่ใช่เหรอไงเล่า” อ้อมแอ้มบอกเสียงเบากับแผ่นอกเคล้าเสียงหัวใจเต้นของร่างสูงใหญ่ที่โอบกอดตัวเองไว้แนบกาย
“นั่นซิเนอะก็จิบะเรียวเฮคนนี้เป็นคอรัสของทาจิบานะเคตะนี่เนอะแล้วก็เป็น....” เคตะกระซิบเสียงแผ่วชิดริมหูเรียกเลือดในกายให้ยิ่งไหลมารวมกันที่พวงแก้มมากขึ้น ฝ่ามือเรียวของคนเขินฟาดลงที่แผ่นอกที่ตัวเองซบแก้เขินซะเพี๊ยะใหญ่แต่คนโดนตีกลับหัวเราะร่าแล้วลุกขึ้นอุ้มร่างเล็กขึ้นแนบอก
“ผมมีของขวัญให้อีกนะ ดูท่าว่าเรียวเฮจะไม่รับไม่ได้ซะแล้วแหละ” แล้วนางฟ้าคนสวยเสียงใสก็โดนอุ้มเข้าห้องไปแม้จะโวยวายแค่ไหนแต่คิงคองหื่นก็ไม่ยอมปล่อยดูท่าว่าของขวัญชิ้นนี้คงจะเหนื่อยน่าดู ก็ขอให้พรุ่งนี้เรียวเฮไม่สึกหรอนะ เพียงชั่วครูห้องพักที่อบอวลไปด้วยความหวานล้ำกลับเปลี่ยนเป็นร้อนรุ่มด้วยไฟราคะที่เคตะเป็นคนจุดและมีร่างขาวใสเป็นเชื้อเพลิง
หยาดเหงื่อกาฬหยดลงซึมกับพื้นเตียง เสียงหวานครางลั่นไปทั่วทั้งห้องก่อนที่จะหวดร้องเสียสุดเสียง ความอบอุ่นที่ไหลท่วมท้นเข้ามา กระแสไอรักที่ส่งมอบให้กันและกันจุดไฟเพลิงที่ค่อยๆมอดให้ลุกโหมขึ้นมาอีกครั้ง ...อีกครั้ง... และอีกครั้งจนนับไม่ถ้วน ข้างนอกฟ้ามืดแล้วแต่ทว่าในห้องนี้กลับยังร้อนรุ่มดั่งไฟแผดเผา สองร่างที่ผสานรวมร่างเป็นหนึ่งเกี่ยวจนนับครั้งไม่ถ้วยกับเสียงหวานๆที่คลอเคลียอยู่ชิมริมหูใครเล่าจะอดใจไหว
“ผมรักเรียวเฮนะ”
“ฉันก็รักเคตะเหมือนกัน” ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่กว่าที่กิจกรรมอันร้อนแรงนี้จะจบลงเหมือนกับหัวใจของใครอีกคนที่ถูกกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า หยาดน้ำตาที่ไหลรินหลังมือก็ปาดเช็ดให้หมดจากใบหน้าก่อนที่จะก้มหน้ามองกล่องของขวัญของตัวเองที่มันถูกทิ้งไว้นอกห้องตั้งแต่ฟ้าสว่างจนตอนนี้ฟ้ามืดทึบไปเสียแล้ว ดูท่าว่าของขวัญคงไม่เป็นที่ต้องการเหมือนที่ใครคนนี้เป็นได้แค่เพื่อน...
...TBC HBD Keita & Ryuichi...
